Dünyanın müxtəlif yerlərində fərqli inanclar və adətlər mövcuddur. Bəziləri o qədər qəribədir ki, onları sənət əsəri, yoxsa tükləri ürpədən bir ənənə kimi qəbul etmək çətindir. Yaponiyanın ucqar dağlıq ərazisində yerləşən Nagoro kəndi də məhz belə yerlərdən biridir.
Bu kənddə ölümə və itkiyə qarşı mübarizə aparmaq üçün qeyri-adi bir üsul seçilib. Ölənləri anmaq və onların xatirəsini yaşatmaq üçün onların yerinə real ölçülü kuklalar qoyulur. Hər bir kukla kənd sakinlərinin əlləri ilə, itirilmiş şəxsin xüsusiyyətlərini əks etdirəcək şəkildə hazırlanır.
Bu ənənəyə 2000-ci illərin əvvəllərində kəndə geri dönən Tsukimi Ayano adlı bir qadın tərəfindən başlanılıb. O, əvvəlcə quşları tarladan uzaq tutmaq üçün müqəvva hazırlasa da, sonradan kəndin boşalması ilə üzləşərək, dünyasını dəyişmiş qonşularının xatirəsini yaşatmaq üçün kuklalar düzəltməyə başlayıb.
Bu gün Nagoro kəndində yaşayan cəmi bir neçə nəfər olsa da, kuklaların sayı kəndin “əhalisini” yüzlərlə göstərir. Kuklalar məktəbdə şagird sıralarında, avtobus dayanacağında, mağazalarda, hətta tarlalarda belə yerləşdirilir. Bu mənzərə kəndə gələn hər kəsdə həm təəccüb, həm də bir qədər qorxu hissi yaradır.
Kəndin rəsmi əhalisi getdikcə azalsa da, kuklalar sayəsində Nagoro “əhalisi azalmayan yeganə kənd” kimi tanınır. Bu, əslində, yaşlanan və boşalan kəndlərin reallığını simvolik şəkildə əks etdirən bir fenomendir.
Nagoro kəndinin bu qəribə adəti, bir tərəfdən itirilmiş sevdiklərə olan hörməti və xatirəni, digər tərəfdən isə kənd həyatının yavaş-yavaş yox olmasının acı reallığını göz önünə sərir. Bu, həm də insan ruhunun itki ilə mübarizə aparmaq üçün necə yaradıcı yollar tapa biləcəyinin bir nümunəsidir.
Bəziləri bunu sənət, bəziləri isə kədərli bir xatirə adlandırsa da, Nagoro kəndi öz unikal ənənəsi ilə dünyanın diqqətini çəkməyə davam edir. Bu, Yaponiyanın dərin mədəniyyətindəki fərqliliklərin və insan psixologiyasının maraqlı bir təzahürüdür.
Leave a Reply